Ik vierde mijn vijfjarig relatiejubileum met de Duitse politie

2014-01-24 17.07.38

Als je me een paar maanden geleden had gevraagd hoe mijn vijfjarig jubileum met Meneer er uit had gezien, dan had ik waarschijnlijk iets voorspeld met een hotel, wijn, een etentje en kaarsjes. Ik ben nou eenmaal een beetje romantisch aangelegd, door die Disney-indoctrinatie in mijn jeugd. Wat ik niet had verwacht, was de dag door te brengen langs de kant van een Duitse weg, vijf uur lang in de vrieskou, met als speciale gast twee agenten van de Duitse Polizei. Fail.

De dag begon al niet al te romantisch; hectisch gooiden we de laatste dingen in onze koffers, en haalden nog snel een bezem over de vloer, aangezien vrienden van meneer een week kwamen oppassen op Coco. Eenmaal op weg naar Duitsland stonden we vooral in de file. En dus reden we file in, file uit, totdat er ineens flinke wolken rook onder de motorkap vandaan kwamen, een smerige lucht de auto in dwarrelde, en na een paar keer panisch gillen van mijn kant, Meneer de auto aan de kant zette.

Na een kwartiertje met de motorkap omhoog, leek de motor weer afgekoeld. En dus begon de grap die bellen met de ANWB heet. Ons eerste telefoontje was met een vrouw die ons elke twee minuten vroeg waar we nou precies waren. Blijkbaar verwachte ze dat we na drie keer hetzelfde antwoord te geven (een gigantische brug bij Bestwig), ineens tot op de coördinaat precies te kunnen vertellen waar we stonden. Lastig als je internet niet werkt in het buitenland, en je met een papieren routebeschrijving (van de ANWB-website!) rijdt in plaats van een TomTom. Het probleem was dat we eigenlijk niet op een weg stonden. Meer een soort afrit, die leidde naar een brug, die leidde naar een B-weg. De tweede persoon van de helpdesk vroeg ons (nadat we in het keuzemenu aangaven in Duitsland te zijn), of we misschien in Frankrijk waren?

2014-01-24 17.07.12

Om een lang verhaal kort te maken was het pas de zesde persoon die we spraken die hulp regelde, om een uur of zeven ’s avonds. Terwijl de drie mensen daarvoor, vanaf een uur of vijf ’s middags, beweerden precies te weten waar we ons bevonden. Ze vertelden ons zelfs meerdere keren dat er al hulp onderweg was, wat later nooit het geval bleek te zijn geweest. Om negen uur ’s avonds kwam dan eindelijk, na vijf uur in de vrieskou, een wegenwachtmeneer aanrijden.

Drie uur die we voor niets hebben staan te wachten, terwijl we dachten dat er hulp onderweg was. Drie uur waarin ik met elke minuut die voorbij tikte mijn tenen minder begon te voelen. Drie uur waarin ik tegen Meneer had kunnen aankruipen voor de open haard, met een wijntje in mijn hand, terwijl we vijf jaar aan mooie herinneringen ophaalden.

En die Duitse Polizei? Die kwam ons alleen maar even naar de overkant van de weg verplaatsen. Want het was toch een beetje gevaarlijk, zo langs de weg op een afrit. Na duidelijk in mijn beste Duits-Engels uit te hebben gelegd wat er aan de hand was (en dat we absoluut niet verder mochten rijden van de ANWB), bleek later dat beide mannen geen woord Engels spraken, en ook geen idee hadden waar we precies waren. Na een ‘veel succes’ snelden ze weg om ons achter te laten in de middle of nowhere.

De totale score?

Vijf uur in de vrieskou met één banaan en een half flesje water. Zes ANWB-medewerkers gesproken waarvan er één daadwerkelijk iets deed, een stuk of tien keer hetzelfde verhaal verteld omdat er onderling geen communicatie was, één keer weggesleept worden door de Duitse Polizei, één vader die uiteindelijk maar naar ons toe kwam rijden vanuit Winterberg door dichte mist, één kapotte slang die de koelvloeistof naar de motor verplaatste, honderdvijfentwintig euro aan reparatiekosten, en een telefoonrekening waar ik niet naar wil kijken. Ons jubileumdiner was in de magnetron opgewarmde spaghetti, om tien uur ’s avonds. Het meest onromantische jubileum in de geschiedenis van de mensheid.

Op naar de volgende vijf jaar!

2014-01-27 10.18.53

Gelukkig kwam het allemaal goed. Uiteindelijk.

Heb jij ook eens zoiets onromantisch meegemaakt?

17 comments

  1. Wesley Pechler

    Omg dat klinkt echt als een hel. Volgende keer met de trein?

    Beantwoorden

  2. Marieke

    Neeeeeeeeee, dat is echt een nachtmerrie! Gelukkig zijn jullie hier weer samen uitgekomen :) Dat geeft een heleboel hoop voor de volgende 5 jaar. Jullie kunnen in ieder geval goed samenwerken! :D

    Beantwoorden

  3. Made by Carlijn

    Ooooh pff dat is balen! Misschien dat je het nog op een andere dag goed kunt vieren, zoals je het in gedachte had. Jammer dat alles anders is gelopen dan hoe je hoopte dat het zou lopen.

    Beantwoorden

  4. Henriette

    Ohhh Milou, wat errug! haha wat een verhaal joh…die vergeet je in elk geval nooit meer;) en reistip van de dag, ik neem altijd een plat gezegd ‘vreetzak’ mee voor onderweg..you never know;)

    Beantwoorden

    1. Explorista

      Haha goede tip! Ik ga nu nooit meer zonder zak eten weg!

      Beantwoorden

  5. Laura

    Haha, jeetje, dat meen je niet. Echt supppeeeer balen!

    Beantwoorden

  6. Nanda

    Haha, van die dingen… Niet zozeer a-romantisch, maar wel een anticlimax… Aankomen op Johannesburg airport, snel naar de van tevoren geregelde transfer, nog maar niet pinnen, in het hotel aankomen en alleen een snackautomaat vinden, want het restaurant is dicht… en dan dus geen geld bij je hebben, zodat je bij de bewaking (!!) geld moet lenen om een bus pringles te scoren bij wijze van diner en de volgende dag al die bewakers niet uit elkaar kunnen houden. Shame on us.

    Beantwoorden

  7. (Red) Sonja

    Oooh, wat balen zeg! Je hebt het wel superleuk geschreven! En ach, dan maken jullie die romantiek een andere keer goed :)

    Beantwoorden

    1. Explorista

      Thanks! Binnenkort een weekendje Parijs, dus ik mag hopen van wel inderdaad! :-)

      Beantwoorden

  8. evi

    Toevallig vandaag nog, Ik ging met mijn vriend ‘toeren met de oldtimer’ om naar het strand te gaan en daar een strandwandeling te maken. Nou waren we na een uurtje in Goes, was de band lek, 3 uur later waren we eindelijk thuis, en dat met dit weer.. En dan het ergste nog dat je zo nodig moet plassen maar je nergens kan gaan..

    Beantwoorden

    1. Explorista

      heerlijk hè? Die ‘goede ideeën’.

      Beantwoorden

  9. Annebelle

    Wat naar, maar toch een bijzondere herinnering. Daar kan je later dan nog (hopelijk) om lachen!

    Beantwoorden

    1. Explorista

      Uiteindelijk wel, hoop ik! ;-)

      Beantwoorden

  10. kim

    nou, als je elkaar dan nog steeds leuk vind na 5 uur vrieskou en honger in de auto, dan zal de volgende 5 jaar ook wel goedkomen :)

    Beantwoorden

  11. Hilde

    Wat een verschrikkelijk jubileum :o Dat is echt wel de ultieme relatietest ook! Nóg meer dan de Ikea – bouwpakketten haha :p
    Die laatste foto vind ik overigens erg lief :)

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *