Kun je voorbestemd zijn ergens te wonen?

featured image - Kun je voorbestemd zijn ergens te wonen?

Exploristawonen2

Een interessante vraag, die bij mij werd opgeroepen toen ik deze post van Ytravelblog las. De Australische Caz (mijn heldin) schrijft dat ze als vijfjarige al tegen haar moeder zei dat ze in North Carolina thuishoorde. En toen ze er ging wonen, klopte haar voorgevoel meteen. Het zette me aan het denken: als ik ergens voorbestemd voor zou zijn om te wonen, welk land zou dat dan zijn? Ik weet het wel…

Denemarken.

Jep, Denemarken. Geen exotisch eiland. Geen metropolitan a la New York of Parijs, niet eens een land waarvan je denkt: ‘Goh, interessant!’. Nee, Denemarken.

Ik ben er nog nooit geweest, wat gek is te noemen gezien mijn obsessie met het land. Ik weet niet precies hoe de connectie begon, maar ik denk dat het veel te doen had met een tv-programma dat ik keek. Elke maandag als ik uit school kwam, stal ik de zak borrelnootjes uit de kast van mijn ouders, en keek ik op de bank naar het programma The A-Line, waarin Anastacia (de zangeres) op zoek ging naar een band die haar voorprogramma zou verzorgen bij een gigantisch concert in Berlijn.

Daar gebeurde het. Ik raakte halsoverkop verliefd op een Deense Band. De muziek raakte me, en de aparte stem en uitspraak van de zanger fascineerde me. Ik werd een klein beetje (oké best erg) verliefd op hem. Elke aflevering zat ik voor de buis, en moedigde ze in gedachten aan. Het is nu (zeven jaar later) nog steeds mijn lievelingsband. Inmiddels bestaan ze niet meer *insert gebroken hart*, en ik betwijfel of iemand van hun bestaan afweet in Nederland. Maar ik draai nog steeds hun twee cd’s, en zing woord voor woord mee.

Exploristaglobe1

Maar er is meer. Scandinavische thrillers, Deense films, Mads Mikkelsen, The Killing. Ik wóón bijna in de bioscoop zodra Mads een film uit heeft. Ik wacht nog steeds op een goed moment om Forbrydelsen seizoen 2 aan te breken. Mijn liefde neemt vreemde vormen aan. Als ik de Deense vlag zie (heel minimalistisch en hip met dat wit en rood), ben ik meteen alert. Op voetbaltoernooien en wereldkampioenschappen moedig ik stiekem de Denen aan. Fuck, ik ben zelfs fan van hun kentekenborden. De KENTEKENBORDEN. Zo mooi wit, met een mooie lay-out van de letters en zo’n dun rood randje eromheen. Stijlvol.

Er is iets mis met me.

Ik ben in de ban van een onbekende kracht waardoor ik constant opnieuw met Denemarken wordt geconfronteerd, ik voel het. Denemarken vindt gaatjes in mijn leven, waardoor het naar binnen kruipt en zich in me nestelt. Fluistert naar me: ‘Je hoort bij mij, kom bij me.’

Nog nooit zette ik voet op Deens grondgebied. Maar iets aan de mensen doet me denken dat ik het goed met ze zou kunnen vinden. Iets aan de taal dat ik het snel zou oppakken. Het levensritme zou waarschijnlijk niet heel anders zijn. En, laat het Meneer maar niet horen, Deense mannen vind ik dus echt heel aantrekkelijk. En ik val normaliter niet eens op blond. Het mag duidelijk zijn: Ik ben obsessed.

Exploristaglobe14

Maar ondanks deze diepe liefde, ben ik bang. Bang dat het tegen zal vallen als ik het bezoek eind november. Dat het gewoon net zo koud en lelijk is als Nederland. Saai, misschien ook wel. Dat mijn hart breekt, omdat mijn ideaalbeeld verbleekt bij de werkelijkheid. Dat ik er niet thuis hoor. Niet thuis zou wíllen horen.

En aan de andere kant ben ik ook bang. Bang dat ik verliefd zal worden tijdens mijn bezoek. Verliefd tot over mijn oren. Zal willen trouwen met Denemarken. En er naartoe zal willen verhuizen, om daar het echte geluk te vinden, en nooit meer weg te willen.

Denemarken, ik ken je niet/wel, maar ik hou van je.

Waar zou jij voortbestemd zijn om te wonen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

9 reacties

  1. Grappig dat jij ook ytravelblog leest … met stip op 1 in mijn favo reisblogs. Ooit wilde ik in Nieuw Zeeland wonen, maar ik blijf toch maar lekker in Nederland… wie weet wat er in de toekomst nog staat te gebeuren

    | Reageer op deze reactie
  2. Iris

    Grappig, dit heb ik al jaren met Australië. Ik ben er nog nooit geweest maar kan niet wachten tot ik er ben, er kan gaan wonen, dat heerlijke accent ein-de-lijk in het echt kan bewonderen….

    | Reageer op deze reactie
    1. Wat grappig dat je dat kunt hebben hè? Zeker gaan! Ik zag vandaag op Holidaypirates.com een heel goede aanbieding dus zeker even kijken :)

      | Reageer op deze reactie
  3. Nicolien

    Wat leuk om dit te lezen!
    Ik heb dit met Italië.. Een vriendinnetje van mij zei laatst nog: “Ik moest mezelf in een opdracht beschrijven dmv een land.. En ik was zo jaloers op jou! Ik wist meteen, dat jij het antwoord zou weten op deze vraag: ITALIË”.

    Ik weet niet wanneer het begon, maar ik moest en zou naar Italië. Toen mn ouders mijn verzoek keer op keer af bleven wijzen, besloot ik zelf te gaan. Ik was geloof ik 15, dus niet helemaal alleen: een groepsreis, 17 dagen backpacken van Venetië tot aan Pisa. Ge-wel-dig.
    Inmiddels is mijn liefde voor Italië net zo een (soms vreemde) obsessie als de liefde voor Denemarken bij jou. Ik ben het jaar erop met mijn ouders gegaan (mijn enthousiasme sloeg dan toch eindelijk op ze over) en over twee jaar hoop ik te gaan studeren in Florence (en er daarna hopelijk te blijven wonen). Ik ga het gewoon doen, ik krijg zo veel spijt als ik die kans laat liggen. Ik ben stiekem al begonnen met de basis van het Italiaans te leren, naast mn studie..

    Ik ben echter niet bang dat het gaat tegenvallen. Of ik er nu uiteindelijk wel of niet wil gaan wonen; dat halfjaar studeren gaat hoe dan ook geweldig worden! Als ik jou was, zou ik de sprong een keer wagen!
    x

    | Reageer op deze reactie
    1. Wat een uitgebreide reactie, leuk! En wat grappig dat jij je hierin herkent. Klinkt als een heel toffe reis die je maakte, ik ben ook echt dol op Italië (en ben ook in zowel Venetië als Pisa geweest). Je moet ZEKER gaan studeren in Florence. Niet alleen is het een prachtige stad, maar ik weet zeker dat je spijt krijgt als je die kans niet grijpt :) (En PS: ik ben inmiddels naar Denemarken gegaan!)

      | Reageer op deze reactie
  4. Sharon

    Ik herken mezelf hier echt in :) Vroeger wist ik al dat ik niet in Nederland zou blijven wanneer ik 18 werd. Na mijn eind-examen ben ik gaan studeren in jawel: Denemarken. Ik woon er nu al 4,5 jaar en over een 6 maanden studeer ik af. Ik blijf in Denemarken wonen omdat ik hier mijn vriend heb, vriendinnen en echt mijn thuis. Ik was vroeger helemaal gek al van Denemarken, de sfeer en de taal. Ik begon op mijn 14e (!) met het leren van Deens en toen ik de eerste keer in Denemarken kwam (eerst in Kopenhagen en daarna in Aalborg) vond ik het helemaal geweldig, en wist ik zeker dat ik hier wou wonen.
    Lange reactie op een oude post, sorry ;) Ik was door je oude berichten aan het kijken ik herkende mezelf hier zo in haha.
    Liefs,,
    Sharon

    | Reageer op deze reactie
    1. Wat een leuk berichtje, en wat grappig dat jij hetzelfde had. In eerste instantie dacht ik dat ik misschien wat underwhelmed was na mijn tripje naar Kopenhagen.. Maar nu ik er aan terugdenk, mis ik het echt enorm. Dus de liefde zit er nog steeds. Oeh, ik wil graag eens naar Aalborg!

      | Reageer op deze reactie
© 2013-2018 Explorista – Nederlandse reisblog voor iedereen die vaker & leuker wil reizen | Designed with and passion by Deliciae Design | Privacy Verklaring