Hoe ik mijn ski-angst overwon (6 tips tegen ski-angst)

2014 01 27 10.18.45 - Hoe ik mijn ski-angst overwon (6 tips tegen ski-angst)


Vroeger: tranen met tuiten. Nu: peacetekens!

Ooit was daar een jong meisje. Blonde haartjes, een bruin skipak, en tranen over haar rode bolle wangetjes. Onder haar voeten ski’s gebonden. Bovenaan een rode piste. En maar huilen. Ik durfde gewoon niet meer naar beneden. De angst zat ik in elke spier van mijn lijf. Het was ijzig, en zo steil!  Twaalf jaar lang had ik last van skiangst. Een angst waar ik nu veel minder last van heb. Ik vertel mijn verhaal en deel mijn tips tegen ski angst.

Ik leerde skiën toen ik een jaar of zes was. Dat ging prima. Ik had een goede techniek (de beste van mijn familie) en ik ging met een rotvaart van de blauwe pistes af. Maar zodra ik roodgekleurde paaltjes en bordjes van de rode piste zag, ging ik op slot. Ik kon niet. Ik durfde niet. Hoe het komt, weet ik niet precies. Ik weet wel dat ik een hekel had aan skiklasjes. Met die Duitse skileraren die vrolijk riepen dat we ‘morgen wel naar boven gaan’. Boven. Helemaal de berg op. Zo hoog! Ik kon de nachten voor die lessen niet slapen van angst. En met een klomp in mijn maag voegde ik me de volgende dag bij mijn klasje. Tientallen keren smeekte ik mijn ouders huilend om niet te hoeven gaan. Maar ik moest, er was immers al betaald.

Hoeveel keren ik doodsangsten heb uitgestaan, weet ik niet eens meer. Ik had niet alleen hoogtevrees (niet handig op een berg), ik was ook bang dat ik mijn ski’s niet onder controle had (vooral als het ijzig was). Totdat ik een plan verzon: ik zou gaan snowboarden. Het leek me cool, en bovendien kon ik dan weer op de onderste pistes beginnen, ik was immers beginner. Ik hoefde niet meer de berg op! Maar nu ik er op terugkijk was dat het domste wat ik kon doen. Ik had angst om de controle te verliezen en ging iets doen waar ik helemaal geen controle over had: snowboarden. Ik kon het namelijk niet. Stom, stom. Uiteindelijk verergerde dat mijn angst alleen maar.

winterbergexplorista2

De jaren erna gingen we niet meer op wintersport, om verschillende redenen. In het begin vond ik dat heerlijk, want eindelijk hoefde ik die beklemmende angst niet te voelen. Totdat ik na een paar jaar het skiën begon te missen. Het zonnetje, de frisse lucht, knisperende sneeuw, de wind door je haren, de prachtige natuur. Vreemd vond ik dat. Hoe kon ik het nou missen?

Vorig jaar besloot ik dus met vriend (15 jaar snowboard-ervaring) naar Snow World te gaan. Wie weet zou mijn angst nu wel minder zijn? Ik wilde het proberen. Als een bang vogeltje op ski’s glibberde ik het ‘kinderpark’ in. Een heuveltje van amper drie meter hoog. Wiebelend kwam ik naar beneden. Ik was nog steeds bang. Maar na een paar keer merkte ik dat ik er steeds meer controle over kreeg. De techniek die ik had, kwam weer terug. En zo ging ik steeds een stukje hoger. Tot ik na drie kwartier zonder angst bovenaan de beginnerspiste stond. En na anderhalf uur van een schans sprong in het funpark. En na twee uur van de gevorderdenpiste ging. Die, naar wat ik lees, voor een kwart uit een zwarte piste bestaat. ZWART!!! Dat had ik nog nóóit eerder gedaan!

2014-02-01 23.11.00Het leven als reisblogger gaat niet over rozen

Een paar weken later ging ik een weekendje naar Winterberg. Loeizenuwachtig natuurlijk. Want dit was een echte berg. Er waren vast ravijnen (nee), steile hellingen (ja), en ijzige pistes (ja). Maar ook dat ging goed. Ik kende geen angst meer, en ging alle dagen met een noodvaart naar beneden. Ik genoot! Afgelopen jaar was mijn tweede keer wintersport sinds het verwerken van mijn trauma. En weer had ik nergens last van. Ik heb alleen maar plezier gehad, en was júíst degene die langer wilde blijven, en ‘nog even een keertje ging’. Mijn vader viel bijna van zijn ski’s toen hij de afgelopen keren zag hoe ik veranderd was.

Ik hoop dat mijn verhaal iemand met skiangst kan laten zien dat er nog hoop is. Ook jij kan van skiën genieten. Ik claim geen expert te zijn, maar dit zijn mijn 6 tips die mij hielpen bij het overwinnen van ski-angst:

1. Neem een break

Ik denk dat ik los heb kunnen komen van mijn angst door mezelf niet te forceren. Als de gedachte aan wintersport je misselijk maakt is het misschien een goed idee even een jaartje niet te gaan. Zo groeide ik er voor een groot deel overheen.

2014-02-01 23.11.01

2. Bezoek een skihal

Bij mij lag een groot deel van mijn angst in het feit dat ik bang was geen controle te hebben over mijn ski’s, en vervolgens de afgrond in te skiën. Niet echt rationeel, maar zo werkt een angst nou eenmaal. Het feit dat ik een skihal bezocht, zonder ravijnen, gaf me de kans weer vertrouwen te krijgen in wat ik kon. Ik merkte dat ik wèl op mezelf kon vertrouwen.

3. Kijk niet naar beneden

Ik kan wel zeggen ‘denk niet teveel na’, maar dat werkt alleen maar averechts. (Al is het wel zo). Wat mij het meeste helpt is gewoon niet meer naar het dal kijken. Ik kijk maar een paar meter voor me om te zien waar ik heen kan en wil, en ga niet stil staan en naar beneden kijken. Dat hoeft ook helemaal niet. Zolang je maar ziet waar je heen gaat kom je vanzelf beneden.

4. Vertrouw op jezelf en doe rustig aan

Heb je een pauze nodig? Neem dan even een pauze. (Niet naar beneden kijken!) Wil je geen rode pistes doen, maar alleen blauwe? Dan doe je dat toch. Er is geen skipolitie. Ik wil ook geen zwarte pistes doen, maar rode en blauwe doe ik wel. Het is geen wedstrijd. Vertrouw op jezelf en op je ski’s. Zwaai je armen los, adem diep uit, en doe net als Dory uit Finding Nemo (“just keep swimming, just keep swimming”), alleen dan: bochtje, bochtje, bochtje. En als je zo in het moment bent, zul je er vanzelf van gaan genieten.

5. Neem skiles en krijg de basis (opnieuw) onder de knie

Ik overschat mezelf soms, en denk dat ik het allemaal wel kan. Maar er is helemaal geen schaamte in een dagje skiles nemen om weer het gevoel te krijgen. De leraar ziet precies hoe jij je positie kan verbeteren, en op een betere manier naar beneden komt.

6. Ski op niet-steile pistes

Ik heb nog steeds wel eens een beetje last van ski-angst. Maar dat is eigenlijk altijd te herleiden aan één ding: een steile piste. Als ik het dal beneden kan zien, dan is dat meestal niet bevordelijk. Is het smal en  daarnaast een vrij stijle afgrond? Ook niet leuk. Daarom blijf ik zo veel mogelijk gewoon op lekker brede blauwe pistes waar ik hard naar beneden kan. Zonder angst. We zijn allemaal anders en hebben allemaal andere voorkeuren. Dit heb ik over mezelf geleerd en het werkt goed.

winterbergexplorista11

Door rustig te blijven, te vertrouwen in mijn kunnen, en steeds een klein stapje hoger te gaan, heb ik na zeven jaar mijn grootste angst vrijwel helemaal overwonnen. Een paar jaar rust, volwassener worden, risico’s nemen in het dagelijks leven, en daar ging ik dan. En ik ben sinds mijn skicomeback pas één keer gevallen (en dat was gewoon beneden). Na al die jaren angst kan ik weer genieten van skiën. Ik heb afgelopen wintersport zelfs heel even gedacht aan een seizoen in een skigebied te gaan wonen. Say what?! Niets zo veranderlijk als een mens.

Wat is jouw beste tip tegen ski-angst?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

24 reacties

  1. Rianne

    Zelf ben ik nog nooit op wintersport geweest en het lijkt me ook best eng. Dit zijn in ieder geval goede tips!

    | Reageer op deze reactie
    1. Het is natuurlijk vrij onnatuurlijk, maar als je de controle hebt, en je vertrouwt op je kunnen, dan is het niet eng. Pas als je gaat nadenken blokkeer je meestal ;-)

      | Reageer op deze reactie
  2. Henriette

    Goeie post Milou, ik ken de skiangst. Tijdens gaat het goed en dan ineens durf ik niet meer sta ik te shaken op mijn benen en laat ik me maar zijwaarts naar beneden glijden. Volg de rug van diegene voor me om niet te ver te kijken en ga zingend naar beneden. Haha

    | Reageer op deze reactie
    1. Haha als ik zingend naar beneden ga, durft niemand meer denk ik! Maar goed om te horen dat meer mensen daar last van hebben :-)

      Ik merk ook dat als ik ga roetsjen, dat ik het eigenlijk enger vind, dan als ik mezelf verplicht verder te gaan..

      | Reageer op deze reactie
  3. Di

    Super dat het je gelukt is! Niks zo zalig als skiën!
    Bij veel ijzige pistes laat ik halverwege de week mijn ski’s nog eens extra slijpen, maakt een wereld van verschil, echt!

    | Reageer op deze reactie
    1. Wat een leuke tip, die had ik nog niet gehoord. Misschien toch eens proberen inderdaad! En inderdaad, skiën is zalig :-)

      | Reageer op deze reactie
  4. Wat knap dat je je angst overwonnen hebt! Ik herken je punten wel, hoor. Ik heb geen hoogtevrees en vind normaal alle dingen die eng zijn LEUK, maar skiën vind ik best wel… spannend. Al heb ik 6 jaar privé les gehad… Raar, hè?
    Ik heb het afgelopen jaar niet geskied en ga dit jaar ook niet, maar ben laatst wel naar Bottrop geweest en daar vond ik inderdaad weer veel vertrouwen terug. Ik kan eigenlijk gewoon goed skiën (na al die lessen), maar ja, vertroúwen in jezelf, hè? ;) Ik ben gewoon heel bang dat ik de controle kwijtraak.

    | Reageer op deze reactie
    1. Helemaal mee eens. Ik denk dat het inderdaad een dingetje is met teveel nadenken. Zodra je bang bent de controle kwijt te raken (eigenlijk helemaal niet logisch omdat je zoveel ervaring hebt) word je bang. Maar het blijft natuurlijk tegennatuurlijk om met gladde latten op een steile gladde berg (!) te gaan staan, haha.

      | Reageer op deze reactie
  5. Laura

    Geniet van het feit dat je daar staat! En gek als je van jezelf weet dat je het kan, en toch durf je niet! Terwijl je wel de techniek hebt. Ik kan het mezelf echt niet voorstellen, maar ik vind het heel dapper dat je het toch nog geprobeerd hebt én erover heen bent gekomen!

    | Reageer op deze reactie
    1. Hi Laura, een angst is niet rationeel. Het is dus misschien niet logisch, maar op het moment dat je er last van hebt wel. Dankjewel :-)

      | Reageer op deze reactie
  6. skifan

    Goed artikel! Helemaal mee eens! Ik ski denk ik 6 jaar, en sinds 2 jaar kan ik er van genieten. Ik heb enorme hoogtevrees en vond het altijd vreselijk, wat ik dan deed was zacht liedjes zingen. Uiteindelijk ging ik me er wel aan ergeren, omdat ik dan alleen maar hetzelfde zinnetje zong, maar ik was in ieder geval levend beneden! Nu ben ik gek op skien, ik ski alles (zwarte pistes, off-pistes, half pipes, kleine schansen..) en droom ervan om een seizoen skiles te geven! Ik was toen veel banger op een blauwe piste, dan dat ik nu ben als ik boven aan bv een off piste of onmogelijk bospad sta. Hoe het ineens zo veranderd kan zijn, weet ik niet, de wonderen zijn de wereld nog niet uit! ;)

    | Reageer op deze reactie
  7. Melissa

    Mijn vriend in skileraar in Lermoos (Oostenrijk). 2,5 maand per jaar woont hij hier in een skilerarenhuis. Ik ben altijd opgevoed met: wintersport is helemaal niks joh, is niks aan
    Maar als je dan met een skifanaat gaat moet je je toch aanpassen. Begin maart 2014 ging ik voor het eerst naar Oostenrijk waar ik 3 x 1,5 uur les kreeg van mijn vriend, tussen zijn lessen door. De eerste x op de grond, dit ging goed. Even een heuveltje af, ik pakte het prima op. Mijn vriend stuurde me die dag erna van de blauwe piste af en hoewel ik er goed vanaf kwam en mezelf 3 x liet vallen omdat het alleen maar te hard ging, heeft dat het flink verpest voor mij. Ik kon wel janken en wilde echt niet meer skiën. Maar wat nou als we dan later (mochten we dat geluk hebben) kinderen hebben? Dan gaat papa met de kids te skiën…en ik dan? De derde dag gingen we naar Berwang, waar ik op een soort van groene piste, in het zonnetje en alle rust kon skieen. Hier genoot ik van.

    Gister ben ik opnieuw aangekomen in Oostenrijk. Op dit moment geeft mijn vriend les en als hij zo klaar is ga ik me inschrijven om morgen met skiles te beginnen. In een groepje, met een andere skileraar dan mijn vriend. Hier zit ik nu te wachten en ondertussen op te zoeken hoe je over ski angst heen komt. Dit is een geruststelling en helpt mij hopelijk morgen om het skiën weer op te pakken. Ik ben nu 20 en vind het best jammer dat ik het niet in mijn kinderjaren geleerd heb. Maar we gaan er gewoon weer voor. En ik blijf maar denken: ik ben niet de enige die het moet leren.

    Bedankt voor het steuntje in de rug. :)

    Groetjes Melissa

    | Reageer op deze reactie
    1. Hi Melissa! Het is echt NOOIT te laat om te leren gelukkig. Mijn vader was eind dertig toen hij het leerde, en hij vond het best wel eng soms, maar inmiddels heeft hij geen last meer van die angsten.

      Mijn allerbeste tip blijft om gewoon lekker rustig aan te doen op jouw tempo. Wen even aan het gevoel en als je het idee hebt dat het lekker gaat kun je steeds een stapje hoger of moeilijker. En ook als je op een blauwe piste bent zou ik gewoon steeds maar een meter of twee voor je kijken. Dan is het ineens een heel overzichtelijk stukje wat je skiet, en dat heb jij zeker onder controle. Hopelijk heb je iets aan mijn tips. Ik was ooit doodsbang en nu niet meer. Heel veel plezier gewenst!

      | Reageer op deze reactie
  8. Lisanne

    Goed om dit te lezen! Ik vertrek morgen voor de wintersport en vind het allemaal erg spannend. Ben 1 keer eerder geweest en daar een soort ‘paniekaanvalletje’ gehad op de piste, dus moet die angst van toen (5 jr geleden) zien te overwinnen ;-) Alvast een paar lesjes geboekt en maar hopen dat ik het aandurf de berg op en weer af te gaan..
    Het helpt me al te lezen dat ik niet de enige ben :)

    | Reageer op deze reactie
  9. Sabri

    Ik zit nu 2de jaar wintersport en ben zo bang om naar beneden te gaan, zelfs van blauw… help… want ik wil het echt wel goed kunnen!!

    | Reageer op deze reactie
© 2013-2019 Explorista – Nederlandse reisblog voor iedereen die vaker & leuker wil reizen | Designed with and passion by Deliciae Design | Privacy Verklaring